ด้วยความที่ช่วงนี้ว่างจัด....จึงเป็นข้อบ่งชี้ให้เพื่อนนางสามารถจิกหัวใช้อิฉันได้อย่างสบายใจ......

งานเออเบิล..คืออะไรอิฉันไม่ทราบหรอกนะ...แต่เมื่อเพื่อนสายอย่างคุณอู๋หายตัวไป.....เป็นอันเข้าใจว่าอินางคงไม่ยอมรับชะตากรรมเพียงคนเดียว........และหนึ่งคนที่ถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้องก็คืออิฉันเอง........

เราเริ่มลงมือตระเวนถ่ายรูปคณะต่าง ๆ ทั่ว ม.ข.ตั่งแต่บ่ายยันเย็น....เล่นเอาตัวดำไปตาม ตามกัน......หลังถ่ายรูปเสร็จจัดการตกแต่งลง power point ถึงตี 4 กว่า ๆ

งานเสร็จออกไปเซเว่นหาอะไรใส่ท้องประทังไปก่อนเช้าฃ.....ขากลับไอตาเจ้ากรรมของอินางนี่สิ....ดันเห็นสิ่งที่ไม่ควรจะเห็นเข้าอยู่บนหลังคาหอข้าง ข้างกัน...สิหน้าคุณเธอถอดสีพร้อมกับบอกให้อิฉันหันไปดูด้วยกัน.....

เรื่องอะไรอิฉันจะเอาดวงตาไปสี่ยง..เกิดหัวใจวายขึ้นมาใครจะช่วย.....สิ่งลี้ลับที่อิฉันเองพร่ำบอกกับตัวเองว่าอินางตาฝาด........

หลังจากนั้นรีบบังคับให้มันเข้านอนพร้อมกับสัญญาว่าจะพาไปตักบาตรแต่เช้า.....แต่กระนั่นเราก็ไม่ตื่น.....

นอนดึกแต่ต้องตื่นเช้ามาเพื่อไรท์งานให้อินางไปพรีเซนต์ตอน 10 โมง....หลังจากมันไปนั่นคืเวลานอนที่อิฉันรอมานาน.....

10.30 น. เบอร์อู๋โทรมา ...(แอบตกใจผู้ชายโทรหา)......แต่ดันเป็นสียงของอินางเพือจอความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วยให้รีบปรินท์รูปแล้วเอาไปให้ภายใน 20 นาที.....อิฉันก็รีบซะจนลนลาน.....เพื่อไปพบว่าพวกมันั่งทำงานกันอย่างสบายอารมณ์ไม่มีความรีบเร่งแม้แต่อย่างใด.....แล้วมรึงจะเร่งกุทำไมวะเนี้ย........

จบงานด้วยความเกรงใจของอู๋ที่ต้องลากอิฉันเข้าไปทำงานด้วย.....อู๋จึงสนองบุญคุณด้วยแสงโสมและชวนนกแก้วมาเล่นตลกให้ดู...........ซึ่งตอนนี้ก็เล่นเอาปวดหัวตุ๊บ ตุ๊บ อยู่เหมือนกัน.....

จากกลุ่มโปเจค 9 คนตอนนี้เหลือเพียงแค่3 ที่อยู่มอ.......และไอพวกที่เหลือ ๆ อยู่นั้นก็ไม่ได้ดูจะเป็นที่พึ่งได้ซักเท่าไหร่....(อิฉัน.....ก้อง.....นิ..)

และวันนี้ก็เหลีอเพียงแค่อิฉันที่ยังอยู่รับหน้าคุณเจ๊คณบดีเพียงคนเดียว.....แม้ว่าเมื่อคืนจะเมาระดับหนึ่ง.....(ไม่แน่ใจว่าการเมานี่มันมี่ระดับ)....แต่อินเองก็ต้งยันตัวเองให้ตื่นขึ้นมาก่อน 8 โมงเพื่อมาให้ทันรับงานจากคณบดีที่เคารพรัก........และเพื่อจะได้ฟังคำตอบว่า.........

พี่เลขาหน้าห้อง......."น้องขา....คณบดียังตรวจไม่เสร็จเลยค่ะ"

อิฉันเอง........(ยืนอึง ทึ่ง เสียว....เพราะกำหนดส่งเล่มรายงานนั้นได้ผ่านมาแล้ว 3 วัน...)...แอบคิดในใจอย่างน้อยมันก็แค่ติด ไอ....ก็เท่านั้น....

และด้วยความหน้ามึน....อิฉันลากสังขารตัวเองเดินไปบอกอาจารย์เจ้าของวิชาว่า...

อิฉันเอง....."อาจาย์ขา....คณบดียังตรวจงานไม่เสร็จค่ะ...หนูรวมเล่มส่งไม่ได้....."

อาจาย์......"งั้นครูเลื่อนกำหนดให้เธอถึงวันที่ 10 ละกัน..."

นั่นไงค่ะ......มีหรือที่อาจารย์ต้อกต๋อยจะกล้าหือกับคณบดี....ในเมื่อไม่เสร็จคือไม่เสร็จ......พวกอิฉันมันเด็กเส้น.....ใหญ่ไม่ใหญ่ก็คณบดี..ใครจะกล้า....ว่าไปนั่น..เด๋วติดไอแบบไม่รู้ตัว......

เมื่อคืนไปฉลองเปิดร้านสุราร้านใหม่ของใครก็ไม่รู้.......ไม่รู้จักเค้าแต่ก็แถไปจนได้...ก็ไอทีแรกนางบอกจะเป็นคนเลี้ยง....เมือสถานการณ์พลิกผันไปเราจะกลับตัวก็ไม่ทัน.........ได้เพื่อนใหม่มาเเยะเหมือนกันแต่จำชื่อไม่ได้แระ.....เหอะๆๆๆๆ

ปล.....แม้แต่แก้วที่แตกยังผสานคืนไม่ได้......

คงมีเพียงมิตรภาพที่สมานได้แบบไม่เหลือรอยร้าว.......

เมื่อวานมีการเลี้ยงฉลองปิดโปรเจคของเรา......แต่จะว่าไปแล้วโปรเจคมันก็ยังไม่ผ่านหรอกอ่ะ...แต่ว่าเราอยากจะไปก็เลยไป...แถหาข้ออ้างไปเรื่อยเปื่อย.....

เริ่มต้นด้วยเราสองคน.......อิฉันและก้อง....อยากจะไปไอครั้นจะไปกัน 2 คนมันก็ไม่งาม......เลยชวนเพื่อนอีกคนที่หลงกลเรานั่นคือ นิ....เนื่องจากว่าคนอื่น ๆ ในกลุ่มนั้นเริ่มหนีหายกันไปซะหมดจึงเหลือเพียงแค่เราสามคนเท่านั้น......

เริ่มต้นสามคนที่หลังมอ...ปฏิญาณกันไว้ว่า "ไม่เช้าไม่กลับหอ"......จบลงด้วยห้าคนแบบงง งง อยู่เพราะ นิ ไปลากเอาหนุ่ม หนุ่มมานั่งด้วย.....ร้านหลังม. ก็ปิดไล่ซะเร็ว 6 ทุ่มเป๊ะด้วยเหตุผลที่ว่าเด๋วคุณตำรวจจะมา....ไอเรามันก็หน้าด้านหน้าทนนั่งต่อไปทั้งที่มืด มืด....ยุงก็กัด....มิกเซอร์ก็หมดต้องขี่รถไปซื้อซะไกล.....

นั่งต่อไปจนกระทั่ง เดะ เดะ เริ่มรวมตัว....เดะ เดะเริ่มตีกัน..เดะ เดะเริ่มบาดเจ็บ....และจนกระทั่งคุณตำรวจแห่โขยงกันมาเป็นร้อย...นับได้จิง จิงนะนั่น.....เอาเป็นว่างานเลี้ยงวันนี้น่าเสียดายต้องเลิกลาเพียงแค่ ตี 1 เศษ ๆ......จำใจย้ายกลับหอใครหอมัน.........

ปล....ก้องเมาแล้วชอบบอกรัก....เหอๆๆๆ....ดีนะที่เรามันรู้ไส้รู้พุงกันหมดแระ...คารมตื้น ๆ ไอเรื่องหวั่นไหวคงจะยาก........

ปล..2....ผู้ชายที่เจอในร้านเหล้า...

มักจะเข้ามาขอเบอร์....

แต่......

สิ่งที่เค้าจะไม่ทำนั่นก็คือ........

การโทรกลับมา.......เหอะๆๆๆๆๆ

เจอประจำ.....สำนึกได้ก็อิตอนสร่างเมา...เหอะๆๆๆๆ